fantasy/20090408_veronica.jpg

Veronica


Aan Veronica's teint is te zien dat zij weinig in de zon komt. Veronica verbergt zich meestal, wat met haar eenvoudige groenwitte kleurschakeringen en haar geringe formaat niet moeilijk is. Flink hoog gras is al voldoende, onder wat dichte struiken vindt ze ideaal. Op die manier is ze nauwelijks te zien. Nadeel van al dat succesvolle verstoppen is, dat ze behoorlijk eenzaam is. Muizen en insecten jaagt ze weg door hard 'boe' te roepen. Er valt toch geen zinnig gesprek mee te voeren, ze vormen alleen een risico...
Er is één manier om Veronica te zien te krijgen: zij is dol op vioolmuziek. Zelfs wanneer u in het gras zou gaan liggen met een mp3-speler met vioolmuziek, dan vangt haar gevoelige gehoor de vioolklanken op en zal ze voorzichtig dichterbij komen om méér te horen.
Het is dus duidelijk: Veronica zoekt een vriend (m/v) die van vioolmuziek houdt. Wanneer zij die eenmaal durft te vertrouwen, zal ze vermoedelijk ook op de bank durven zitten, op een gunstige plek ten opzichte van de luidsprekers, om samen van vioolmuziek te genieten. Haar wat zorgelijke blik verandert dan in een stralende glimlach. Ze vindt het helemaal geweldig om na afloop stukjes thema na te neuriën en er eventueel zelfs op te variëren of voort te borduren. De aanblik van Veronica wanneer ze straalt en neuriet tegelijk is onvergetelijk.
Slechts één waarschuwing: Wie bevriend is met Veronica zal appels van het menu moeten schrappen. Geen appels in huis en ook niet buitenshuis stiekem toch een appel eten, ze ruikt het. En dan is ze weg. Waarschijnlijk voor altijd.